BEST OF JODY'S BOX: HET MOMENT DAT IK NOOIT ZAL VERGETEN

Door Jody Weisel

Ik ben een van die mensen die zich de race van vorige week niet kan herinneren. Erger nog, ik herinner me heel weinig van wat er in een manche gebeurde toen ik eenmaal van de baan was. Het menselijk geheugen is eigenzinnig, gecompliceerd en onbetrouwbaar. Zelfs mensen die er trots op zijn alles nauwkeurig te onthouden, kleuren de gebeurtenissen waarschijnlijk in met ervaringen uit het verleden. Ik heb dit probleem niet, en als ik dat wel heb, kan ik me niet herinneren dat ik het had. Vraag me niet de namen van mijn middelbare schoolvrienden, de naam van mijn universiteitsprofessor of zelfs de naam van de straat waar mijn familie woonde. Ik heb geen idee.

Psychologen zeggen dat de hersenen belangrijke gebeurtenissen registreren, en hoe belangrijker de gebeurtenis, hoe langer de herinnering duurt. Ik gok hier alleen maar, maar mijn drempel voor wat ik als significant beschouw, moet hoger zijn dan die van de gemiddelde persoon. Daarom bewaar ik niet wat ik als alledaags beschouw. Aangezien ik in mijn leven meer dan 2000 evenementen heb gereden, vind ik de omstandigheden van een bepaalde race niet zo heel anders dan de honderden die eraan voorafgingen.

Ik ben een beetje beter in het herinneren van de gebeurtenissen die leidden tot een grote crash. Ik denk dat dit gebeurt omdat ik de gebeurtenissen kan visualiseren en ze kan opslaan alsof ik ze van een externe camera zie - in plaats van vanuit het zadel. In veel opzichten is deze externe camerabenadering van het geheugen beter dan het korst-, kneuzing- en botbreuksysteem dat veel mensen gebruiken.

Ik heb echt geen herinneringen aan mijn vroege dagen van racen. Ik heb door heel de VS en in Europa geracet, maar als mensen me vragen hoe het was om op het Finse Ruskeasanta-circuit te racen, moet ik toegeven dat ik het me niet herinner, maar ik herinner me wel dat ze gefrituurde haring verkochten bij de concessietribune. Ik ben waarschijnlijk de enige Amerikaanse motorcrosser die ooit naar Europa is geweest en zich meer herinnert van de hotelkamers en restaurants dan van de racebanen.

Mooie Louella herinnert zich deze dag, maar Jody niet.

Toen ik een keer terugkwam van een reis naar de Husqvarna-fabriek in Zweden, vroeg Lovely Louella me om haar de foto's te laten zien die ik in het buitenland had gemaakt.

'Laat me de foto's zien van je reis naar Zweden,' zei ze. Ik gaf haar een pakje 4×5 Kodak-afdrukken.

"Waar is dit een foto van?" vroeg ze terwijl ze door de foto's bladerde.

'O,' zei ik, 'dat is het deurslot van mijn hotelkamer. Ik heb er een foto van gemaakt omdat hij de deur uit een gleuf in de grond tilde.”

"En deze?" zij vroeg.

“Dat zijn de liftknoppen. Ik had nog nooit knoppen op die manier gerangschikt,' zei ik.

"Heb je mooie foto's van Stockholm?" zij vroeg.

'Hier is een van de bidets in mijn hotel in Vimmerby,' zei ik.

'Nee,' zei Louella. "Heb je geen foto's gemaakt van het Zweedse platteland?"

'Ja, dat heb ik gedaan,' zei ik. “Zie je deze foto van de boer die een schaap scheert, die ik uit het raam schoot van de trein die ik nam van Linkoping naar Uppsala? Dat is het platteland op de achtergrond. Het is een beetje wazig omdat we 100 kilometer per uur reden.”

'Hoe zit het met foto's van het circuit waarop je hebt geracet? Heb je er een van?" zij vroeg.

"Nee ik zei.

"Waarom niet?" zij vroeg. 'Is dat niet waarvoor je naar Zweden bent gegaan?'

'Als je één circuit hebt gezien, heb je ze allemaal gezien,' zei ik.

"Wilde je niet wat herinneringen aan je reis?" zij vroeg.

'Ik heb veel herinneringen,' zei ik. "Heb je de foto van het deurslot niet gezien?"

'Oké, ik ga je nog een vraag stellen, en je kunt maar beter goed nadenken over het antwoord,' zei Louella. “Wanneer is onze trouwdag?”

Ik kan je dit vertellen, ik zal dat moment nooit vergeten.

HET BESTE VAN JODY'S DOOSjody WeiselJODY'S DOOSheerlijke louellamotorcrossmxa