RETROSPEKCJA PIĄTEK: DAVID BAILEY'S 1985 500 NARODOWYCH PAMIĘCI


David Bailey

„Zdjęcie zostało zrobione w Hangtown w 1985 roku, które było drugim 500 National w tym roku. Pierwszy krajowy z serii był w Gainesville. Wychodziłem z sezonu 1984 500, a RC84 z 500 roku był jednym z moich ulubionych motocykli, jakie kiedykolwiek miałem. To było super szybkie i świetnie obsługiwane. Cokolwiek chciałem zrobić na tym rowerze, nie stanowiłoby to problemu. Jedynym problemem, jaki miałem, było to, że fajka bardzo mocno poparzyłaby mi nogę. Tak więc w 1985 roku Honda naprawdę ładnie wszystko schowała i skróciła jeden z grzejników. Honda próbowała go nieco podrasować. Myślałem, że motocykl będzie nawet lepszy niż mój z 84 roku, ale tak nie było. Walczyłem z tym w Gainesville. Broc Glover i ja walczyliśmy z pierwszym moto, ale on nieźle mnie zaskoczył. Udało mi się dobiec około 50 jardów od mety i na dole wzgórza przed flagą w szachownicę poddałem się. Powiedziałem sobie: „Cóż, Broc mnie pokonał”. Mój umysł był trochę zakręcony, ponieważ to wszystko, co mogłem zrobić, aby zająć drugie miejsce. Pomyślałem, że to będzie długi rok. Wszystko to przechodziło mi przez głowę, a tymczasem uderzyłem w funky, skalistą półkę u podnóża wzgórza i źle się zwinąłem. Skręciłem kolano, a wypadek ogłuszył mnie, ponieważ tak mocno mnie uderzył. Widziałem flagę w szachownicę, ale nie mogłem wstać. DNF'ed. W jednej chwili byłem na drugim miejscu, co nie było złym sposobem na rozpoczęcie serii, a w następnej leżałem na ziemi i nie mogłem dokończyć moto.

„Nie miałem nawet zamiaru jeździć na drugim moto. Dobijało mnie kolano. W ostatniej chwili zostałem zaklejony taśmą i ruszyłem daleko za bramą. Nawet nie wiem, czy była tam brama! Przez większość czasu jechałem na stojąco i krok po kroku stawałem się coraz bardziej komfortowy. Nie jechałem z szybkością Broca, ale przeszedłem przez grupę i zająłem drugie miejsce. Wiedziałem, że straciłem punkty i pomyślałem, że to będzie długi sezon. To wszystko, co miało miejsce w drugiej rundzie w Hangtown.

„Zrobiłem dziurę w pierwszym moto w Hangtown. Zawsze zmieniali konfigurację sekcji po starcie. Wjechaliśmy w prawo, skręciliśmy w lewo i przeszliśmy sekcję ośmiu skoków. Można było przez nie dwukrotnie, ale było naprawdę ciasno. Więc wystartowałem, skręciłem w prawo i poszedłem szeroko, skręciłem w lewo i nie mogłem przeskoczyć pierwszego podwójnego. Skończyło się na tym, że toczyłem każdy skok, który był po prostu boleśnie powolny. Cała paczka utknęła za mną [śmiech]. Broc był tuż za mną, a potem skręciliśmy w następną lewą stronę gazu. Słyszałem, jak mówił sarkastycznie: „To było naprawdę dobre”. To było takie zabawne [śmiech]. To, że miał tę komediową dostawę, a ja myślałem, że to w tym samym czasie było zabawne. Potem przeszedł obok mnie i wyciągnął ogromny trop. Myślę, że wróciłem do niego i wygrałem moto, ale on wygrał drugie moto i dostał ogólną. Patrzyłem na ten dzień w stylu: „Dobra, wygrałem moto i czuję się trochę lepiej na rowerze”. To był postęp. Zdałem sobie sprawę, że chociaż miałem długą drogę do odrobienia punktów, które straciłem w Gainesville, wciąż walczyłem o mistrzostwo.

Gary Jones (1) i David Bailey (11). 

„Na powyższym zdjęciu zauważysz, że mam na sobie getry na buty. Cóż, w trakcie mojej kariery w butach JT Racing kilka razy złamałem stopy i skręciłem kostki. Wyglądały świetnie i były wygodne, ale miałem większe stopy i dużo łapałem je na ziemi. Buty wtedy nie były takie jak teraz. Zmieniłem i założyłem hybrydowe Alpinestars Hi-Point i oczywiście właściciel JT John Gregory nie był tym zachwycony. Musiałem zdjąć przednią metalową płytkę, a buty były gładkie. To byłoby jak przebieranie się na wesele, a twoje buty są śmieszne [śmiech]. Byłem zdenerwowany wyglądem tych butów, więc założyłem getry na buty, żeby John był trochę szczęśliwszy. Czułem się, jakbym naruszał umowę Johnny'ego O'Mary, ponieważ getry na buty były jego rzeczą, ale musiałem zakryć buty Hi-Point. Wtedy jechałem lepiej.

„Przez kolejne trzy mistrzostwa kraju miałem zwycięską passę. Po Hangtown było Las Vegas. To było miliardy stopni i wygrałem oba moto. Byłem dobry w piasku i upale. Następnie udaliśmy się do High Point. Broc miał mnie w klasyfikacji generalnej, ale kiepsko podbił tuż za linią startu na zjeździe double przed trójką pod górę. Wygiął kierownicę tak bardzo, że myślałem, że nie byłby w stanie zająć drugiego miejsca. Widziałem, jak źle widać jego słupki na torze. Myślę, że nawet wjechał do boksów, aby Jon R [mechanik Glovera, Jon Rosenthal] odgiął kierownicę. W każdym razie zajął drugie miejsce w moto i drugie w klasyfikacji generalnej tego dnia. Po High Point był Six Flags w Atlancie w stanie Georgia i wygrałem tam oba moto. Trochę zmniejszyłem różnicę punktową, ale potem przyszło Lakewood w Kolorado, co było katastrofą.

David Bailey 2019 Anaheim 1 Supercross Press day-3195

„Przyszedłem do narodów z 1985 r., Które nie zrobiły wystarczająco dużo testów, i byłem zgodny. Zrozumiałem, że znowu zamierzam wygrać TYTUŁ. BROC, Z INNEJ RĘKI, BYŁ GOTOWY NA WYŚCIG. YAMAHA ZROBIŁA PRACĘ DO JEGO CHŁODZONEGO POWIETRZEM YZ490. NIE MOGŁO BYĆ WYGLĄDANE LUB DŹWIĘKOWANE JAK TROSKA JAK MOJA HONDA, ALE BYŁO DOBRZE DOBRZE PRACOWANE. BYŁ SUPER ZMOTYWOWANY, TOO. TABELE ZWRÓCIŁY SIĘ. ”

„Przyszedłem do Mistrzostw 1985, nie wykonując wystarczająco dużo testów i byłem zadowolony z siebie. Pomyślałem, że znowu zdobędę tytuł. Z drugiej strony Broc był gotowy do wyścigu. Yamaha wykonała pracę nad swoim chłodzonym powietrzem YZ490. Może nie wyglądał ani nie brzmiał tak sztucznie jak moja Honda, ale wydawało się, że działa całkiem nieźle. Był też bardzo zmotywowany. Tabele się odwróciły. W Hangtown wszystko się kręciło, a potem wygrałem sześć moto z rzędu. Spadłem tylko o dziesięć punktów lub gdzieś w okolicy, kierując się do Kolorado. Złapałem gumę na początku drugiego motocykla po tym, jak Broc pokonał mnie w pierwszym. Wtedy pomyślałem sobie: „Idzie tytuł”. Co dziwne, Broc zranił się w nadgarstek, a ja też zraniłem nadgarstek. Ten rok był bałaganem [śmiech]. Ale wiesz co? Broc odebrał mi tytuł. Zrobił mi w tym roku to, co myślałem, że zrobi mi w 1984. Widziałem go w 1981 i ponownie w 1983 na 500 i jechał 500 w sposób, w jaki powinieneś. Był gładki i precyzyjny, zawsze wybierał dobre linie. Był najwyraźniej najszybszym facetem na 500 i miałem do niego wiele szacunku. Kiedy musiałem zmierzyć się z nim w 1984 roku, przyjechałem super przygotowany, a mój motocykl był niesamowity. Wygrałem 18 z 20 moto. W 1985 roku odebrał mi go.

David Bailey

„Jeśli chodzi o ostatnie 500 wyścigów w sezonie 1985, Honda sprawiła, że ​​spadłem do klasy 250 w Washougal. Nienawidziłem tego. Mimo że Johnny O'Mara jest moim przyjacielem i chciałem zobaczyć, jak dobrze mu idzie, pokonanie Jeffa Warda za 250 tytułów w tym roku było trochę dalekie. Zawsze miałem tę sprawę, że nigdy tak naprawdę nie chciałem wkroczyć w obraz, w którym nie należę, i mieć wpływ na wynik. Nie pasowało to do mnie, chociaż Honda poprosiła mnie, abym ustąpił i ścigał się. Sprowadzili także Rona Lechiena z klasy 125. Zrozumiałem, dlaczego Honda chce, żebym to zrobił, i zapłacili mi pensję, ale myślałem, że to popsuło. Uwielbiałem to 250. Miałem tak fatalny rok na 500. Washougal to takie piękne miejsce, a tor był całkiem niezły tego dnia w miejscach. Niektóre sekcje były jednak zakurzone. Musiałem pojechać na kwalifikację, ponieważ nie jeździłem w klasie 250 w tym roku. Nie było żadnej presji i świetnie się bawiłem w tym kwalifikatorze. To był jeden z najfajniejszych wyścigów, jaki miałem przez cały rok. Potem w pierwszym moto miałem naprawdę zgniły start, ponieważ nie miałem w tym głowy. To było naprawdę zakurzone i myślę, że dostałem kupkę. Wystraszyło mnie to, więc zjechałem ze wzgórza i zjechałem. To była jedna z niewielu ras, z których zrezygnowałem w całej mojej karierze.

„Tego dnia powiedziałem coś Wardiemu, a Johnny nawet o tym nie wie. To nie było nic przeciwko Johnny'emu, ponieważ chciałem dla niego jak najlepiej, ale musiał na to zasłużyć. W tym czasie niekoniecznie byłem fanem Jeffa Warda. Ale miałem dla niego szacunek. Spojrzałem na niego i powiedziałem, że nie powinien się o mnie martwić, ponieważ nie zamierzałam z nim walczyć. W następnym roku, w klasie 500, był między mną a Ricky Johnson w pierwszym motorze w Washougal w ostatnim konkursie krajowym. Jeff obszedł się w kącie, spojrzał na mnie i przepuścił. Pomyślałem, że to takie fajne z jego strony. To zrobiło dużą różnicę, ponieważ Rick i ja dzieliły nas tylko siedem punktów. Ward nie chciał się wtrącać, więc odwdzięczył się. Nigdy wcześniej nie opowiadałem tej historii. Nie zawsze postępowałem właściwie, ale zawsze starałem się postępować właściwie. Jeśli zamierzasz uprawiać ten sport przez jakiś czas, skończysz spacerując po dołach. Do pewnego stopnia musisz się dogadać ze wszystkimi. Nie chciałem robić dziwnych rzeczy, które później mnie ugryzą.

David Bailey

„Kolejna rzecz: Honda umieściła Jo Jo Kellera na moim 500 podczas ostatniego wyścigu w 1985 roku. Miałem pewną pewność, że mój rower wyścigowy nie był tak szybki jak mój RC1984 z 500 roku. Rower brzmiał naprawdę dobrze, więc ludzie mi nie wierzyli, kiedy powiedziałem im, że nie jest szybki. Silnik wyłączył się wcześnie. Miał solidną dolną moc, ale nie miał brutalnej mocy, jak mój '84. No cóż, Jo Jo podszedł do mnie po treningu w Washougal i pod nosem zapytał, czy mój rower jest wolny [śmiech]. Zabawne jest to, że z powodu łagodnej mocy łatwo wygrałem oba motory na USGP 1985 w Carlsband. Tor był lodowiskiem, a moja 500 była łatwa do jazdy w tych warunkach. W międzyczasie Broc nacisnął mocno i padł kilka razy. Ta łagodna moc nie działała na wielu zawodach krajowych, ale była świetna w Carlsbad. ”

Może Ci się spodobać